Aylardan Nisan
Sokakta Sonbahar Gibi Duran Sen
Hazan Yapraklarını Döken Ağaçlar Gibi,
Gidişini İzleyen Ben…
Gitmelerin Ölüm Gibiydi
Bense Hep “Geldim” Demeni Bekledim
Ama Sen Her Defasında Gittin!
Ve Şimdi Karşıma Çıkmış
“Unuttun Mu ?” Diye Soruyorsun.
Bir Liman Şehrinde
Unutulmak İçin Yazılmış Bir Şiir
Nasıl Unutulmuşsa
Zamana Yenik Düşen Her Anı Gibi
Unuttum Benden Gidişlerini…
Evet Unuttum.
İnan Başka Sonbahar İstemiyorum…
Hatırlıyor musun?
Giderken Bana Bıraktığın Sözleri:
“Bir Zaman Bir Deli Ayrılık Boğacaksa Seni
Bir Silah Olup Vur Kendini
Saçma Gibi Dağıl
Sana Ait Olmayan Bir Hayatı
Sana Ait Bir Hayatmış Gibi Sahiplen;
Ya Da İstersen Bekle
Belki Bir Sonbahar
Düşte Yansımasıyla Gelir Kapına
Ama Beni Bekleme Sevgili
Senle Ve Sana Ait Bir Dünyada
Kendimi Sende Bulmak
Sende Yaşamak İstemiyorum.
Unut!
Benim Yaptığım Gibi
Yeni Hikâyeler Yaz Ve Denize At
Sonra Oltalarını Alıp Balıkçı Rıhtımına Git.
Attığın Hikâyelerden Biri
Neden Olmasın?
Olta Ucuna Takılıverir Bir Balık Gibi
Bilmiyorsun Gülüm Bilmiyorsun
Bir Hikâye Nerde Başlar Nerde Biter
Hayat Hangi Daldan Tutar Ellerini
Hiç Bilmiyorsun.”
Dedin Ve Çekip Gittin…
Kolay Olmadı,
Yarım Kaldığım Her Günü Seninle Tamamladım.
Ve Gecenin Tenhasına Nokta Gibi Düşerken
Hiç Kimse Duymadı Yalnızlığımı
Acı Bir Gülüşte Sakladım Hıçkırıklarımı
Siyah Beyaz Resimlerde
Yüzündeki Rengi Gökyüzüne Taşıyan Kadınlar Gibi
Elimde Valizim Düştüm Peşine Ay Işığının…
Anlamını Yitirmiş Sözcüklerin Ansızın Büyüyen Gölgeleri
Nehir Gibi Akarken Ellerimde
İçimin Uçurumlarında Yok Olmak Adına Seni Yaşarken
Yeniden Düşündüm Benden Gidişlerini…
Bırak, İnan Son Kez Süzülürken Yanağımdan
Yüzüne Hüzünlü Gözyaşlarımı Silme Ne Olur
Bırak Bir Gölge Gibi Kalsın İçimin Ağrısı
Bırak Çalsın Radyoda Eskiden Kalma Şarkılar…
Biliyor Musun?
Senden Sonra Mevsimlerin Adı, Tadı Değişti
Hiç Birini Görmedi Gözüm Ben Hep Sonbahar Kaldım…
Anladım ki İçim Seninle Doluyken
Hayalini Silmek İçin Uğraşmak Boşunaydı
Ve Kolaydı Küçük Bir Çocuğu Ezmek
Ben Zor Olanı Seçtim
Hayalinin Beni Büyütmesine İzin Verdim
Elimde Kurşun Kalemden Bir Gece
Kırılmış Bütün Çocukları İçime Aldım
Girdaplar da Körebe Oynanır mı?
Ben Oynadım!
Ölüme Hasret Çığlıkları Gözlerimde Susturdum
Sonra Resmini Aldım Karşıma Seninle Konuştum
Ama Adam Yanı Olmayan Bir Mevsimdin
Anlamadın…
Cevapsız Kaldım…
‘Sen miydin Beni Serseri Bir Rüzgâra Bırakıp Giden
Gurbetine Düşmüş Sevda Yanığıyım’
Dedim Ve Yazmaya Başladım
‘Ey Kadın! ‘ Dedim Kendi Kendime
Ağlamak Ve Ayrılmak İçin Mi Geldin Yeryüzüne?
“Hayır” Savaşmak Ve Yaşamak İçin;
Öyleyse Bir Sonbahar Rüzgârıyla
Kendini Dağıtmak Niye?
O An En Güzel Şiirin
Nefes Alışlarında Gizli Olduğunu Hissettim.
Ve Kendim İçin Bir Yarın Daha Diledim Gülümseyerek,
Boşa Geçen Onca Zaman…
Eğer Burada Ve Yanımda Olsaydın
Neden Diye Sorabilirdim
Ama Artık Bununda Bir Önemi Yok,
Geçmiş Geçmişti Ve Ben Bugündeydim…
Bu Küçücük Dünya İlk Tanıştığımız Yerdeyim
Masa Başı Tartışmalarımızı Hatırlıyor musun?
Bu Şehir Kendini Aşmalı
Dar Kafa Yapısından Kurtulmalı
Konuşmalı Ben Buradayım Diyebilmeli…
İnan Biliyor musun?
Biz Şehri Kurtarma Planları Yaparken
Acı Ama Gerçek
Şehirde Bizi Kurtarmaya Çalışıyormuş.
Hiç Bir Şey İçin Geç Olmadığımı,
Geç Kalmadığımı Anlattı Bana.
Meğer Ben Hep Başkaları İçin Yaşamışım
Hayatımdan Çekmiş Olduğum Resimlerde Bile
Hep Bir Başkası…
Ne Acı Öyle Değil mi?
Bir Hayalin Peşinden Koşarken Kaybolmak…
Aslında Ben Bir Felaket Bekliyordum
Ama Korktuğum Gibi Olmadı
Gidişin Bana Renkleri Renkleriyle
Hayatı Da Olduğu Gibi Kabul Etmeyi Öğretti.
Meğer Gökyüzü Gerçekten Maviymiş
Tatlı Bir Gülümsemeyle Dünyamla Barıştım Ben
İnan Unutmak Senin İşin Yaşamak da Benim
Şimdi Ayrı Çizgilerde Ayrı Yerlerde
Farklı Dünyalara Taşınarak
Yaşantımıza Devam Edeceğiz
Biz Yabancısıyız Her Şeyin Ben Anladım
İnan Yaramıza Bastığımız Kül
Adına Yandığımız Sevda Yabancı…
Şimdi Karşıma Çıkmış
“Unuttun mu?” Diye Soruyorsun
Evet Unuttum!
Bir Liman Şehrinde Unutulmak İçin Yazılmış Bir Şiir
Nasıl Unutulmuşsa Zamana Yenik Düşen Her Anı Gibi
Unuttum Benden Gidişlerini…
Bir Hikâye Daha Olmayacak İnan
Sisli Gözlerimde Silemediğim İki Hece Aşkla
Yanan Bir Mevsime Gömdüm Seni
Hoşça kal!
Şiir : Güleser Temel
5.7.2006
Şiiri Bir Adamın Bir Kadına Yazdıkları Gibi de
Okuyabilirsiniz; Benim Gibi..
